Pur stress post-traumàtic, com el vaixell el dinosauri segueix aquí i aquí romandrà..El Prestige té una mica de tots els problemes de sempre, barrejats i ficats a la coctelera. Una mica de colonialisme, un pessic d’autonegació, una mica de secular oblit i de nació perifèrica, un pessic d’ira popular, una mica de frustració també … i molt d’espanyolisme.
La gestió de la catástrofe del Prestige marca l’inici d’un sorprenent període de progressiva despolitització i mercantilització de la política. Ara, quan l’estat espanyol vé de rescatar als financers i banquers, es mostra sense rubor que l’estat i el capital són ben lligats. La precària situació pressupostària i d’organització de la justícia espanyola no és banal. Van haver de passar onze anys perquè sapiguem que no hi ha cap càrrec, tot es va deure a una «falla estructural». La fiscalia va demanar 5.000 milions de responsabilitat civil. L’asseguradora naviera ha pagat 22.
Que da sentenza non se derive ningún tipo de responsabilidade, afortalando así a ausencia de responsabilidade política hai once anos, supón abenzoar a non participación da cidadanía na construción da xeografía do capitalismo. Trátase dunha sentenza reactiva e á defensiva que nada axuda á separación de poderes, que se vé seriamente cuestionada. Confirma o xiro neoliberal e a evolución xeral do poder da clase capitalista cara a despolitización total da economía no canto de abrazar unha certa esperanza acorde cos principios de xustiza social e respeito ao medio ambiente.
ollaparo.com
